K/ayıp Kelime

kayıp masalların son cümlesinde yazıyordu ayıp sandığımız kelime

''aşk'' bir ayıpsa/suçsa, tutuklasın beni tüm şiirler !

/ o bir şiirdi, aşk bir şair... /

cevabı henüz bulunamamış bir bilmeceydi sanki içim

yoklukla varlık arasındaki o tuhaf çizgide sendeleyişteydim.

ellerim, şehrin uğultusunda bir sise kapılmak istiyordu

ve üşüyordum, ne zaman birinin gözbebeğine süzülmek istesem

ne zaman denk gelsem ayrılık gibi güzün sızısına...

satır aralarına karışan kar soğukları gibi

yazın ortasında üşüyen bir kitap yazmak istiyordum

yazarken ben titreyeyim

okurken, o üşüsün

çok üzülsün...

nerden bulaşmıştı bu cani haller üzerime, bilmiyordum

tedavisini bulamadığımız acı/tatlı bir hastalıktı şairlik

tek ilacı vardı bildiğimiz, çare miydi öğrenemedik

sadece yazdık, yazdıklarımızı seyrettik

- o benim yüzümde kirpiklerini saklamıştı

ben onun yüzünde bakışlarımı aklamıştım...-

ellerinde eski anılarıma benzeyen ko(r)kular vardı

güncelerimde adı eskimeyen bir resimdi sanki gözleri

bir resimdi, yıllara meydan okuyan

tozlanmayan

unutulmayan...

ona şiir yazmak kadar zordu bazen yaşamak

sızılı bir şiir kadar paramparçayken kalemim.

üstelik kelâmlarımda ''umut'' bir mezar bulmuşken kendine

ben de, o gittiğinde sormuştum kendi kendime

- kader miydi onu gidişiyle, ölümüyle yenen

hepimiz mi ölüyorduk yoksa, daha yaşarken...-

garip bir histi, simsiyah gidişini bembeyaz sayfalara dökmek

gece kadar uzakken ona, gün kadar yakın olmak öyle

ne diyordum ben, o gittiğinde

evet evet, yok olmak işte...

/nerdesin şiir'im, nerde senin şairin

nerde... /