Kayıp Kentin Günceleri / V

V – Öznenin Güncesi

i. Tin

– Bir edibin tespihinde 'ya sabır'ım boyum kadar

İmameye yürüyorum, adım yazar edebimde.-

Avuçlarında güneş batarken Gök Tengri'nin

Kadim çağlar yorgunu bilgeler şahittir ki

Usunda od tutuşan deliler unutkandır.

Bir yalaz üfürürken külünü tan yerinin

Levh-i Mahfuz'a düşmüş gölgeler şahittir ki

Kimliğine el konmuş ölüler unutkandır.

Bu yüzden her adımın sonrası başka ülke

Topuklarım toprağa rehin edilmiş mayın.

Parmakları tetikte, kırılmış aşka ülke,

Şafağa kaç kaldı ki gözleriniz saatte;

Şimdi dizin kurşuna, sabah öldürdük sayın,

Siz 'hay' deyin ben 'hû'ya benzerim itaatte.

ii. Kûn

– 'Eyvallah'ım pir nefesi, Celali'yim soyum kadar

Kendi ölüm fermanımı gezdiriyorum cebimde. –

O kadar çok sustuk ki karanlık çağlar boyu

Tüm lütfumuz tevazu nehirlerinden akıp

Susamış bir denize tanla karışır oldu.

İsmimiz var ederek hem toprağı hem suyu

Yusuf'u kör zindanda tek başına bırakıp

Eyyüb'ün sabrı ile anla yarışır oldu.

Suretimiz takvimde bir karakış uykusu,

Çığlığımız Araf'ta kimliği kayıp bir ruh;

Tövbemizse günahla küsüp barışır oldu.

Kırıldı tüm aynalar akıp kirlenirken su,

Kopuyorken bir tufan ve yok sayılırken Nuh;

Sağanaklar kararır çölde kar ışır oldu.

iii. Ten

– Derin bir ah her nefesim, şimdilik boş kuyum kadar

Bin yelkovan hüznü ağlar ağır aksak akrebimde.-

Kutsayıp mabedini yalancı kudretinin

Tanrı'ya 'Şah' çekerek diklenirken kibirle

O bir tek piyon ile zapt edecek kaleni.

Öpsen de gözlerini gecenin suretinin

Takvime bir gün daha eklenirken kibirle

Ten 'hiç' kadar sıradan, can 'yok' kadar aleni.

Ey ömrümü zamansız kuşatmış yorgun hüzün

Ey lirik sevdaların kanadı kırık atı,

Hükmü kalûbelada tayin olmuş müebbet.

Varsın ıslansın artık yanakları gündüzün

Varsın yıkılsın şimdi öznenin saltanatı,

Varsın yıkılsın artık şiir denilen mabet.

Yavuz Doğan

10.12.2014

Beylikdüzü