Kayıp Odalar-III

Kayıp odalarım pişmanlığın istikametinde,

Kalbimdeki ıssızlık esaretin peşinde.

Yorgunum,

Alnımın üzerinde uyumaktan,

Korkarım,

Kayıp odaların birine sığınmaktan.

Alnımda kış damlaları,

Mevsimsel deri döküntülerinde kaşıdım kalbimi.

Kepek kepek döküldü yüreğim,

Benliğim açık yara,

Kayıp odalarım belkide tırnaklarım arasında.

Bu ayrılıklardı dominolarımı deviren,

Çirkin figürleri gösteren.

Bu basitlikti,

asaletimi

Odalara kilitleyen,

Ben artık ben değildim,

herşey bu K/ayıplar yüzünden

Ordaydım,

Annemin ellerinden kayarken,

Soruyordum;

Neden!...

Hep aynı ben değilim diye,

Neden!

Kayıp bir odada

Numaram bile belirsizdi.

Ama neden?

Sır gibi gizlenmiş

Açığa çıkmayı bekleyen vicdan muhasebesiydi

Bu odalardan sızan bir ben,

topladım parçalarımı,

Elimde valizime sığdırdım benliğimi,

Kayıp odalarımın trenini beklerken

Sorguladım yine kendimi

Peki kim kaybetmişti de beni,

Ben arıyordum kendimi?

Yoksa o aranan kayıp oda

Ben miydim?

Kendime hangi yoldan varabilirdim

Hangi yol açıktı?

Hangisi Zararsızdı?