Kayıp Şehrin Şiiri

Dün gazetelerde gördüm seni , kayıp ilanlarında,

yine kaybetmişsin kendini yalan pazarlarında...

bulup getirene yitirilmiş ruhunu ne büyük ödül vaad etmişsin,

endişeleniyorum gerçekten,yalandan da olsa durum vahim galiba...

yalnız kendini tam tanıtamamışsın,

bulunmaktan çok bulunamamak sanırım derdin ,

ne yapacağını bilebilseydin zaten ,

herhangi birinde değil,

kendi umudunda kendine gelirdin...!

hergün yıldız toplardım sana,

umut demlemek kolay değildi , bir ucundan tutmak gerekti,bilirdim...

uzun uzun anlatırdım sana , en karanlığına dahi düşsen hayatın,

o yıldızların ışığında nefesine karışıp hayat verirdin...

şimdilerde gökyüzünü de talan etmişsin ,

ne güneşin yüzü eskisi gibi parlak ,

ne de yıldızlar eskisi gibi yalınayak...

en inandığın doğruları dahi zifirinde yalan etmişsin,

ne yüreğinde kalmış tebessüm süsü gözler ,

ne de ellerinden kokuyor aşk yanığı közler...

ve ; öylesine kaybolmuşsun ki ,

ne seni geri getiriyor yağmurun kokusu ,

ne de alıp götürüyor gözyaşlarının yok oluşu...

sonunu göremediğin bir sona doğru gitmek ,

ne garip değil mi bir sonraki soluğa kendini emanet etmek...

taşımak mı zor geldi taşımamak mı kolay bu yüreğin emanetini,

nasıl vicdanın el verdi sessizce izlemeye beyazların bittiği yerdeki bu hazin cinayeti!...

sessiz sinemanın başrolündeyim şimdi ,

bunca soğuk çığlığın ardına hayatı oynuyorum...

figürana da gereğim yok artık,

güneş yerine geleceği gece yerine seni koyuyorum..

bazen nefessiz bıraksanda ,

sen özlemin buğusuna geldikçe , ben paslı yüreğine nefret soluyorum...

astığım yıldızları teker teker söküyorum ,

gittiğin yollardan geri dönme diye,

birkaç yürek kırıntısı bıraktım yollarına,

yakana yapışan vicdan azabından gün gelir bir gün ölme diye!...

kaç şehir gezersin , kaç mevsim üşürsün bilemem ,

gölgene düşer karanlığın,ne kadar beyaza bürünsende,

ben o çıkmaz sokağa bir daha giremem...

bu zifirilerinle gelme boşuna , güneşi iple çeksende ben o yüzünü göremem...

birkaç damla gözyaşı bıraktım sana,

sessizliğe susamış yüreğim,

ben o yangının külüne bir soluk daha veremem...