Kedimdin

siyah bir gül olup

anidendi

karşıma gelişin

uzun zaman geçti

sessizliğin günleri

küskün çiçekler gibi

dalgın bakışlı

tozlanmış

akşamüstü gölgelerine

benziyordu belirsizliğin

hangi gün ışığında yıkandın

geldin

unuttuğum saatler

yorgun haftalar

günler

göze alamadığım

uzun geceler

kimse tutamadı yerini

kimse sen değildin

benzemedi de

geri dönüp gelecektin

sen yine tahtına kurulacaktın

kalbimin

sen benim kedimdin

aranıp durdum

seni bekliyordum

bir akşam önü

sokaklar boştu

yanıma geldin

boş yere derbeder

gezmişim

şehri terk etmemiştin ..

mustafa kaya

22.06.2018 / çengelköy