Kehânetnâme

Bugün; Kasım çökmüş dudaklarına ve "Aralığı" soğuğuna gebe öpüşlerinin.

Dudağımın kelâmına kurulmuş dudakların yoktu.

Çünkü çoktu sustuğum.

Ağır bir essizliğin izinden, kayıtsızca ekliyordu zaman hissizliğimi.

Kaç talan miktârıysa tahammülü bir itmenin;

öyle bir bitmenin eşiğine kundaklanmıştım kollarından .

Düzleminde bozuk kurulmuş bir denklemin en kayıp paydasıyım.

Gözlerin bölüştürdükçe artanlarını;

ben kalanlarımdan her defâ yenil/en/dim.

Kaybı sızdıkça nefesinin koynuma;

Boynumda tenlerce sustuğum fâhişe intikamlar s/oluyor;

Sızıma yenik elvedâ açmazında çoğaltılmış senlerce pişmanlık. .

Issız kehânetlerine aldanırken s/uçsuzluğum;

yakın, parmak uçlarından kaçıyor sessizliğinin.

Ve t/êsiri paramparça aldanışlara kesirleniyor.