Kelebek Ölüsü
eskiden ne kolaydı unutmak
açık yaraya tuz basıp
zamanla havalandırmak
sonrası küçük bir iz
sızlamayan
belli belirsiz...
oysa sen
kaç kez kabuk bağladın bilsen
kaç kez kanadın yeniden
tam kapandın dediğim yerden
...
(yağmura doğmuş kelebekti aşkımız
korumak isterken ellerimle boğduğum...
ki ben yıllar sonra
hala
onu cebimde taşıyorum)
herkeste seni arıyorum
bir mimik
bir jest/ bildik bir söz
sen gibi bakan bir çift göz...
laf aramızda
hala
?mutluluk o kapağın altında? sanıyorum
kapaklar biriktikçe önümde
herkesi sen sayıyorum
sen diye konuşup
dokunurken
yavaş yavaş seni giydiriyorum
-hani bir mucize olursa diye
ara ara kelebeği de yokluyorum-
sen bol geldikçe onlara
ben kendime darlanıyorum
ve çekip giderken
menzili belirsiz bir yolcunun mola telaşıyla
kal diyorlar...
sana/ ağzımda büyütüp
bir türlü söyleyemediğim
ve keşkelerimin ortasında
bir ceset gibi duran
kal
nasıl da kolaymış meğer
-sen
yine de
gider miydin öyle
kal diyebilseydim eğer-
...
biletini eliyle yakıp
treni çoktan kaçırmış
avare yolcu gibi gidiyorum
ve lanet olsun biliyorum
boşa yürek aşındırıyorum
girdiğim bütün yollardan
illaki sana çıkıyorum