Kelebekler Üşüdüğünde

-üzerine kustuğun bir kabusun sonrası şimdi ellerim

dokunaklı şiirler yazamam ki sana, yokluğundan iğrenirsin-

vuslat... ellerinin gölgesine yaraştıramadın avuçlarımı

tutamadın verdiğin sözlerin içinde, sana olan meramımı

zamanın zehirli akrebinde dudakların var şimdi

ilerledikçe saniyeleri kanatan, an kaybettiren zamandan

her kaçışımda kendime sığınmalarım bundan

ellerim şimdi küskün çünkü sana

ellerim şimdi herşeyden çok yokluğuna yakışan

hüznü çağıran cellat... bazen bu şehir

uçurum kokan gidişlerin vedasına bir mezar

bir çift kanat bazen bu şehir, ölü kelebeklere savrulan

savrulan ve solan ve yok olan

her güz karmaşasında, gözlerimde vurulan

kabullendim, ki gidilmemiş yolların güzargahı şimdi gözlerin

ayaklarımı sevmeyen adımlarım var giyemediğim

ve bana sağır ve sana ağır ve bize sır olan ne varsa işte orda

sakladığın coğrafyalarında... bir kayıp, bir ayıp gibisin

-oysa ben, martıların denize sarıldığı hisle seni sevdim

bu yüzden içim biraz mavi, biraz serin, biraz ellerin-

kelebeklerin cennetine baskın yapıyor ayrılıklar, bak

bak ve gör yaşanmamış soğuğun ayazı nasıl olur

gölgenden ürktüğün mevsim bu, avuçlarında soğuyan

vuslat... üşüdükçe hayasız oluyor insan

-üzerine ağladığın bir mektup zarfı şimdi yüreğim

okunaklı adresler bırakamam ki sana, yine gidersin-