Kelimelere Veda

Kelimeler dilime dolanıyor

bağlıyor dilimi

sıkıyor , sıkıyor...

Kangren olacak dilim

gözlerimi sıkmaktan kör

yutkunamamaktan nefessiz..

ölüm döşeği dedikleri musalla !

Musallat olacağım ömrüne âmâ ..

Konuşamıyorum !

Ellerimi kilitliyor yokluğun ,

ahraz bir geceye

âmâ rüyalar doğuruyorum.

Her rüyada bir sen daha öldürüyorum,

gocunmuyorum bunları yazar'ken

birimizin ölmesi gerekiyordu

ben seni öldürdüm bütün mısralarımda.

Kalem keskin kılıçtan !

Astım , kestim , yendim seni !

Sen her gece cesedimi bir yatakta unuturken

ben adını her mısra başlarında uyuttum..

Sen yoksul ve kimsesizdin , kimsesizlerin kimsesine yalvardım

bir tutam kokun için..

Yokluğuna dar , tahta pencerelerden bakıyorum şimdi

varlığını mumla arıyorum.

Seni bırakıyorum ..

En çok sen bilirsin yaralarımi , taziyelerimi , ölülerimi.

Seni öldürmek bir çağı kapatmak gibi ,

kıyameti koparmak gibi

adımdan vazgeçmek gibi..

Hoşçakal Şiir'm , mirim..