Keman Sesinden Kırıntılar

Bu gece yıldızları seriyorum pencereme

Kısaca not düşüyorum günceme.

Eskizlerinden sıyrılıp

Yeni doğacak günün umutlarını süpürüyorum

Keman sesine kulak verip

Kucaklıyorum mutluluklarımı.

İki satırla yetinip

Bolca gülümsemeler bırakıyorum yarınlarıma

Kısa ve öz.

Çocukluğumu hatırlayıp

Bir kez de anneme gülümsüyorum

Uçurtmalara takılıyor gözlerim

İşte bu benim çocukluğum

Kırmızı

Ve mavi.

Kimine göre küçük

Benim içinse büyük olan penceremden salıyorum kendimi

Özlediğim mutluluk bu

Dipsiz bir kuyu umut

Kendimi bıraktıkça dökülüyor kırıntıları.

Geceyi koynuma alıp

Yarın için

Sere serpe mutluluğa uzanıyorum.