Kemane

bir keman telinde inliyor yokluğunun acısı

sen duymuyorsun

sen bilmiyorsun

zifir bir karanlık sızıyor içimin ıssızlarına

sen gecenin öte yanında duruyorsun

eriyor bir mumun gölgesi

uykusuz bir şiirin mısralarına düşüyorsun

düşüyor yüreğimin ağrısına bir kıvılcım

nemrudun ateşi düşüyor yalnızlığıma

sen bilmiyorsun

sen duymuyorsun...

ŞAHBEYİT