Kendi Dalgasıyla Boğuşan Deniz

Seninle sevdiğim şehir de

Bir kavganın içindeyim

Adına yaşamak denilen

Ağrılarından kurtulmuş

Yorgun bir beden

Aklım da sen

Dinlenmekteyim dinleyerek sessizliği

Cevapsız soruları sormuyorum artık kendime

Suya düşen yaprakları seyrediyorum her sabah

Bir bardak demli çay yanında gözlerin

Sonbaharı ısıtıyorum ellerim de

Kendi dalgasıyla boğuşan deniz

Cevapsız mektuplar

Korkular

Ördüğün duvarlar

Her fırtına elbet diniyor

Yağmur ıslatmaya başlıyor

Maviye çizilmiş resimleri

Gölgesiz sırılsıklam sokaklarıyla şehir

Kışa hazırlanıyor

Kendi ışığın da mutluluğu arayan güneş

Doğmamalı kimsenin ufkuna

Tabiî ki fırtınalar kopacak

Üşütecek poyraz

Karışacak gözyaşlarına

Acılar da hayata dair sevgili

Gün senden ibaret de olsa