Kendi Düşen Ağlamaz

içimdeki nefret

kanla yüzüyor

ruhumun derinliklerinde çırpınışlarım

boğulma hissi verir gibi...

yanan her gölgede eriyen sabır taşlarından kalelerde

tek kale maç yapan

japon kale çocuklarının efsanevi hareketlerinde biriyim

nedendir bilmem aptallığın

koynundan atlayıp

bitikliğe yüz tutan körpeliğimi

mala ile sıyıran yarama

şeker basar oldum tuz bulamayınca

apışıp kalır olduk

dertleri değiş tokuş eden

kıldan tüyden nedenlerin üzerine

su üstü lakırdılardan

sıkılmaktan öteye

uzaklaşmak isterken küstahlıkla vurulmak

bencillikse

yalakalıktan medet uman gençlere

armağanım

kendi düşen ağlamaz olsun...