Kendi Heybetinden Korkan Adam

Hey sen!

yalnızlığı, yalnızlığımın arkadaşı...

keşke sevseydin, sende benim gibi seni

kim bilir hangi şehre efelenirdi gülüşlerin,

Sen yokluğunda çoğalan büyüyen yanınla

kendi heybetinden korkan adam

tenime yaman vurdu özlemin

tüm aşklardan özür diliyorum

bu aşktan da öte bir şey

adım gibi biliyorum

haydi bir adım da sen gel

tükenmeden mecalim

azalıyorum azaldıkça be zalim.

tövbe mi etti aşk tanrılarına

sevdadan yanan ağzın

yokluğunu gönlüme duyurmak

genç ölümüne ağıt yakmaktır

sen hiç aşk acısı bilir misin be sevdam

yürek laf dinlemez, ölümü çağırırsın gelmez

Aşk dokuz can olur bir türlü ölmez

şiir susar, dil konuşmaz

buğulu bakışların öğrenir

yaşamın perdesini karartmayı

eğer ki sende bir parça sevdiysen beni

bana da öğret sevmemiş gibi yapmayı.