Kendi Masalında Geride Kalanlar İçin

Unutulmaya yüz tutmuş bir şarkının

Notalarından düşlüyorum tebessümlerini.

Makamsız umutlar beslesemde

Savaş sonrası harabe şehir gibi içim

Yıkımı ince ve nazen ellerin yaptırdı ama

Kanıtlayamıyor hiç bir kanun yada adalet.

Suçu turnalara attılar en son

Gurbet serildi geriye kalan hüzünlere...

Suskunlukları bile özlüyorum

Dudaklarının kelepçe dokunuşlarından...

Tabiata aykırı adımlarımı

Pranga bozması acılarla yokluyorlar.

Her sonbahar esintisi

Silmeye çalışıyor hafızamdan gözlerinin rengini

Başarı oranı yüzdeleri çatlatacak kadar insafsız

Keşkelerle yokluyorum çünkü her gün

Her saat

Her dakika, kendimi...

Benliğimden arta kalmış bir sen var ellerimde

Avuçlarımda büyütüyorum ateşini...

Anka kuşları, cüceleri, ve

Prensesleriyle

Kayıp masallardan kaçma kahramanlar gibiyim.

Sanki mutlu son başkasına bahşedilmiş

Ve unutulmaya yas tutmuş bazıları...

Sanki yok oluyorum

Sanki sen oluyorum

Ve bileklerim kırılıyor hatıralardan.

Gölgem asfaltta payidar büyürken

Beyaz gözyaşıyla sarılıyorum kendime

Ve delikanlı baharları özlüyorum

Geçmişin çelik çomaklı çocukluk aşklarından...

Yanlızlıkla baş başa bıraktığında beni

Bisikletimden düşen bir çocuk oldum

Ayağa kalkarken başladı ayrılık

Bütün zamanım

Elimdeki çamura

Dizimdeki yaraya

Ağlamakla geçti...

Mehtaplı gecelerde hatıraların doluşuyor

Tebessümlerimin yakamozuna...

Ellerinde çatlamış ay ışığı sesleri

Gözlerinde harlamışsa eğer

Paris'in incisini, Medine'nin bekçisini

Tamamlamıştır kendini kısır tutulmamız.

Dirhem dirhem kayıp masalımızda

Mutlu sonsuz hayaller süsledi ellerimi

Yazık ki ben;

Dayanamayıp sürme olurum yine hüzünlerine

tebessümlerimle...

Kaçarsın sonra prenses gibi

Saçlarını asfaltta yaka yaka...

Gözlerim tebessüm yoksunu, sağnak yağmurlarla yaşayacak

Ama olsun;

Ben yeteri kadar gülmüştüm sen yanımdayken...

idare ederim...