Kendime Aradığım Mevsim

kuşkulu bir sonda birleştik

gecikmiş aşklar terkisinde

ardımızda süzgün bakışlı bir kent

sanki hiçkimse hiçbir şey düşünmedi

bir tek ben seni düşündüm...

hangi boşluğun peşine takılsam

yüreğim zamansız gülüşlerinle dolar

son çare ölüm de gurbetleşir

isterim ki

kendime aradığım mevsimde

ellerin çiçekler eksin

toprağına gözlerimin

seni öyle göreyim...

kendime sensizlikten yarattığım dünyanın

kuşları ve çocukları göç mağduru

bense o dünyanın tek mültecisiyim

şimdiye kadar hiçbir kapıyı çalmadım

isterim ki

senden başka kimse yalnızlığımı bozmasın

ve ola ki

birgün çıka gelirsen

nerden ve nasıl gelirsen gel

tüm yeryüzünü evim bildim...