Kendime Yolcusuzum Anne

elmadan aşılanmış bir nar ağacına benzer anne, yavru bir serçe sığınsa;

gün olur masal olur anneler evvele ve sonraya, hiç bir aşk öyküsü benzeyemezdi anne adının değdiği bir tümceye , benim masalımda nar ağacı gibi yarık yarıktır bağrı, kururken nar kabuğu dalda kızıltanın turuncuna düşen yüreğinde, nar tanesi sevgiler sakladı sonsuz; sarı uykusuzluklardan çatlayan yüreğinin çukurlarında biriken , bebek pudrası kokulu yaşlarına bakardım, sıcak bahar çiçeğini göğsünün tahta kaşıklarındaki uçlarından damlatırken dudaklarıma; emerken yaşamı ne çok içindeydim cennetin;

gece de olsa beyaz yağıyor kar

tandır altında yıldızdan bir uyku serpen sesin

ince bir yorgan üstüme

yeniden düşümde bahar vardı

kat kat bulutlar

kırk kat sevgi açıyordu sütün gibi sıcak...

buz tutan kaç yuvaya kaç mangal ateşi közde yanardı gözlerin ki çöller içmiş miydi sıcağın anne ? korkulu gecelerimize yıldızların her ışığı önce bakışlarına sığınırdı anne diye, çığlık atardı bir yem bekleyen yavru ağızlarınca gözlerim sana, tenim ören olalı ne çok üşüyorum anne ,yoksa içimde kaynayan tüm kederlerimdeki ateşlenmelerde mi yaktım eteğini , affetme beni anne! bak yine avuçlarıma ağladım , karışıyor yıllar, affetme beni anne!sayılarla bulamıyorum sana özlemimi ve göz yaşlarımı, düşüncelerimin barut kokusu sinmiş leşine üşüşüyor akbabalar, esrik ve yorgunca tünüyorlar kafama , dizlerinin kapılarını aç anne, al içeri, bir çocuğum bak hala...

dünyanın en uzun yoluydu

en mutlusuydu gülücüklerim;

'kucak kucak ' diyerek

açılan kollarına

suları serin çeşmelerdim

fıskiyem sustu şimdi sensiz

esmiyor kuru çeşmeye serin bir rüzgar

unutuluştaki özlemin ve aşkın yarasını zamanın merhemi sarar diyordum ya sen bütün çıkarımlarımı, o yakası eskiyen gömleklerim gibi seni özediğimce ters yüz ediyorsun anne! okşamana alışmış başımı uzadıkça uzayan yalnız gecelerimde avutamıyorum ki sensiz, betonlara atıyor kendini, hayatın onca kederinden çürük dolu içi dışı , kendime yolcusuzum , süremiyorum merhemimi , dizlerine ve ellerine misafir et beni son kez , çok yoruldum anne;

değdir saçlarıma ellerini

yine gözlerindeki bütün ışıklarını akıt içime

uçmak istiyorum :

senden sana

beni sımsıkı tutarken rüyamda ellerin,

uykusuz gecelerime anlattığın her masalda bana neden bu kadar çok umut verdin annem! şimdi hangisini düşlesem bir uçurumun yanı başında ellerimi uzatıyorum, kimse tutmuyor ellerimi, içimin en derin sırları sadece sana uzanıyor hala

bilmecemsi düşlerim var anne

koynunda sokularak yorum bekleyen

nar ağacındayım uçarken

atladığım her yüksekten sonsuz düşüyorum

kaybettim kanatlarımı..

kaybettim