Kendimi Aştığım Yerde

dingin bir mağdurluktu kırılışı cam gözlerinin

tenimdeki lirik akşam esintileriyle güze dönüşürken

umutsuzluk

ıssız kır doğallığı aramıştım soluğundaki her bitişte

yosun dolu bir yaz

alıştığım karsız sulu sepken kışta

ıslak damlarıyla göğe bakan kente

sorusuz çağrılışta...

iplik iplik çözülür şarkılar sese perdeler çekilir

iyilik saflaşınca iştahı kabarır duvarların

yalnızlığa kaptırdığın bakışlarımda dudağın flu

kumları olgunlaşır içimdeki çölün

kendimi aştığım yerde

başlar mısın yine...

donuk yanardın deşerken yüreğimdeki uygarlığı

kumrular tutuk sensiz ikindiyi beklerdi

dizlerime yokluğunun yerine yatırdığım gençliğimi öldürmek için

zamanın en sert yasasıydı beklemek

artık neyi ve kimi olursa olsun

nabızları atmaz olacak birgün bütün durakların

dursuz duraksız

benden yarattığın bütün ölülerle birlikte

koşacağım...