Kendimi Sana Atmadan

ırmağın suyu yukarı gidecek sanıyorsun

uçuşan sineklerin kanatlarında yardım var

nasıl durdururum karnımın gürültüsünü

kendimi sana atmadan

hep ölüler çıkıyor karşıma

sigara uzatacak oluyorum üşüyorlar

karşı dağın pencereleri dinliyor karışıklığımızı

zor dönen vanalara asılı sucu ellerinde

canımızı alıvermek için koşan orduların gürültüsünden kaçıyoruz

pervazın şaklattığı şakaya konuyor güvercinler

daha da ağlamak istiyorum istasyonları duyunca

kalabalıklar içinde saklamış

arzular iniyor kalbimizin yokuşunu

yok bir ses var arkamızda

seçemiyorum kayboluşunu

iki keman hatırlatıcısı bulutların güvertesine çekiliyor

yorgunluklarına şapka çıkartan geçmişlerine

konuk oldukları rengin lahitleri kızıyor

sivilcelerini patlatan kızın etek renginde soğuyor hava

acaba ne düşünüyor

içimi baltalayan eksikliğin yarısıdır yollar

inanırlar bir de bulacakmış gibi aksını

çıldırdıkça karışır suyun eğimi boğazıma

çakılır kalır gemiler

geçemez olur kalbinin yakasına.