Sensiz/lik

Hüznün bulutları dolaşıyor saçlarımda

özlemin yangınında üşüyor yüreğim

haresine harflendiğim

sancılar doğuruyor gözlerim

sensizliğin ayazında alevler üşütüyor ruhumu

sızısı dinmiyor sensiz örtündüğüm gecede

buğusunda içlendiğim

yağmurun tanığıyım az biraz

az biraz çatlamış dudaklarım

içimde kanayan yaraya

bir cümlede iyi değilim... adı sensiz/lik

yönünü kaybetmiş kuşların çığlığıyım bu gün

bilindik zamanın kaybolmuş anındayım

hıçkırığı düğümlenmiş saatin susundayım

ağlamanın eşiğinde kurulu dar ağacıyım

hatırının en kanlı gömleğinden dökülüyor renkler

renkler ki kan kırmızı

ateşlenen toprağın filizleri savruluyor göğe

el amin diyemem ki sensizliğe

sensizlik ki

kıyımdır soluma soluğuma

düşmektir toprağın yatağına sevdiğim ...