Kendinden Kalabalıklaşmış Bir Radyo

geziyorum

adını kimsenin koymak istemediği bir bulutta

ya da mesela söylüyorum

sesini açmaya kimsenin cesaret edemediği

kendinden kalabalıklaşmış bir radyoda

sonra susuyorum

yabancıladığın kelimelerle özletiyorum kendimi

özlüyorsun ama nasıl sessiz

nasıl hissiz ve evsiz

evin yok mu sahi senin

hep buralarda, tam şuramda, solcağazımda

işin ne?

eski bir radyo gibi yine sesim

adının başka yeri yok sanki, yeri hep içim

çiziyorum

resimden zerre kadar anlamayan ukala bilmişliğimle

saydam bir portre gibi yüzün karşımda

neresinden bakarsam bakayım aklın hep başka bulutlarda

ve geziyorsun

adını hiç koymak istemediğim o uzaklarda

ya da mesela söylüyorsun

sesini açmaya kimsenin cesaret edemediği

kendinden kalabalıklaşmış bir radyoda

/evin yok mu sahi senin

hep içimde, sesimde, her sözümde işin ne?/