Kendine Eşkıya

Kendi yoluma dikilmişim haberim yok

Kendi kendimin eşkıyasıymışım meğer

Umudu haraç verip eğmişim boynumu

Fikrime tıkmışım bütün olumsuzluğu

İçimde bir şehir varmış ki sormayın

Daracık, sınırlandırılmış ve kimsesiz

Şimdi sonsuzluğa doğru sınırları genişletmeli

İçimdeki kalabalığı ve zenginliği sonra seyretmeli

Düşte acebalarım vardı bir yığın

Bir kışın aklım donuverdi ansızın

Keşke dememenin yolunu buldum

Ve kararlı bir adımla kendime kavuştum

Artık hayat konrol edilebilir

Ve zihnime göre şekillenebilirmiş

Bu kısıtlamanın ana mimarı bendim

Ve büyük bir zevkle yıkıcısı da ben oldum

Karşına oturup işte kendimi sana sundum.