Kesit

Hangimize kızdıysa rüzgâr, garip bir mizaç aldı ahvalimi

Şosede ağaçlar yılgın

Sarı sarı çalılıkların ruhu

Anneannemin balkon muhabbetlerini anımsatıyor bana

Sahipsiz bırakılan tren yolunun üstünden

Bir beyaz tay geçiyor ki;

Üstünü kapatıyor bütün gizli dosyaların

Çamurla karışık yağmur bir şeyler anlatıyor

Yirmi yaşındaki arabamın silecekleri gayri ihtiyar

Can havliyle, donuna kadar soyulmuş bir yazgıyı yalanlıyorum kendime

Benim memleketlerim lâl

İğneli konuşmalarla koşuşturan caddeler var

İçinde semahların olduğu saydam topaçlar

Kanatları suya değen genç kızların gözlerinde büyük adamların soykırımları

Korkuya ulaşan her yerde senin adın işlenmiş sanki

Perili köşkünde özlemle yaptığın ibadetler çelme takıyor gökyüzüne

Romantizmin içine sıçan kuşları öldürmeliyim şimdi

Tanrının romantizmi bu

Tanrının bize bahşettiği romantizm...

Gecenin hissiyatı örülüyorken yetim saatlerde

Neremizden suçlu bulunduysa bahar

Oradan kaçırıyor özgürlüğü

Uyuşuyor ağızdan çıkacaklar

Uzun kıştan ve tek kişilik hücreden kalma bir soğukluktu

Kâğıda biriken sessizliğin

Sol elimde yarıda bırakılan şiirin kokusunu unutmayacağım...

Geride bırakılıyor şose sevgilim

Meleklerin uğultusu kulaklarımın uçurumunda

Eğer yine kaybolursan

Şose hep uzaklarda olur

Aslında garip olan

"Bazen insanları sadece izlemen"

Düşünmeden

Düşürmeden

Ve sen üşüdüğünde

Sahneye ilk defa çıkan Güneşi kırardın

Doktor Çehov haklıydı

Benden habersiz

Suda yandı senin kanatların...