Keşke

Doluşuverseydik keşke

Son kez kullanılan eskimiş kasalara

Memeden kesilmiş bebekler,

Dünsüz ölen kelebekler gibi.

Eziliverseydik sonra

Suyumuzun son damlasına kadar

Nasırlı, yorgun ayaklar altında

Hep sevmiş, hiç sevilmemiş yürekler gibi.

Unutuluverseydik nihayetinde

Karanlık kuyuların meşe fıçılarında

Yaşlanmış anılardan arda kalan

Dermansız yaşam kırıntıları gibi.

İşte bir tek o zaman

Belki güzel bir şarap olmayı

Belki şık şişelere dolmayı umduğumuzdan

Sabrederdik bir hayale tutunarak

Nefes almadan, sesimizi hiç çıkarmadan.

Çünkü dudakları gül, saçları gün batımı boyalı

Bir cananın zarif kadehinde kalmış

Bal dudaklarının izi üzerinden

Süzülmek arzusuyla kaynardı içimiz

Hiç belli etmeden, yıllanmayı beklemeden.