Keşke Ağlamasa Yağmur

Bir odanın içindeyim

Işıklar kapalı

Kim kapattıysa...

Yoksa sen mi?

Yerler kaygan...

Yürüyemiyorum...

Zaten yürümek için önce ayağa kalkmak lazım..

Elim kolum bağlı

Kalkamıyorum...

Kapı o kadar uzakta değil

Kilitli mi

Yoksa aralık var mı aydınlığa

Kimbilir?

Sonsuza kadar kapanmış da olabilir..

Duvarlara kazınmış şiirler

Odanın soğukluğu vurmuş üzerine

Gözbebeklerimde yazıyor dizeler

Hepsi de senin dudaklarında gizliler...

Bu şiirlerin hepsi benim...

Kendime itiraf edemediğim birşey var...

Adına hayat denen kitapta

Önsözü olmadan yaşayabilmek

Ya da içimde rutubetinden şişen kalbimi avutabilmek

İkisi de zor sanki...

Bir tane yarı açık pencere

Gülümsüyor bana

Üstünde yırtılmış yeşil bir perde

Pencerenin gülümsemesini engelliyor...

Güzelce bir rüzgar esiyor koynuma

Bir de keşke ağlamasa yağmur

Mahçubum...

Sustukça duvarlarda yankılanıyor sesim

Bunun için mi insanlara teşekkür etmekle mükellefim...

Son sözümü hangisi dinledi ki...

Ayrılık şiiri okurken

Gözyaşımı sildi ki

Gerçekte olmasa da

Hepsi kendini insan sana birer giysi

Şuursuz hayalimde...

Riyakar bir okyanus tınısı kulaklarımda

Yalan söyleyen bir gökyüzüyle ne işim var!

Gitsin saçlarındaki bulutları temizlesin

Temizlesin ki şu odadan çıkabilirsem eğer

Güneşi görebileyim

Göreyim ki güneşte yansıyan güzel yüzünü öpeyim..

.....

Odanın dışındasın

Ve kapının ardındasın

...

Biliyorum...