Kestane Közleri

Hüznün buğday kanatlarıyla tüllenen

kuş yurdu

Ay buğusunda selamlık şiirler

...

Rüzgarla karışan kızıl gölgelerin

ağaç tazeliği ve

Toprağında şibidiği hayallerin

Tozlu çocukluğun yeryüzü uğultusuyla

çıkıp karanlığa

Bağladım ellerimi sessizce

konuşkan düşlere..

Gözlerimin göçüne sonsuzlaşan

Zaman arifesinde usluluğum

Gözlerim diyorum,

Kışa dönük güz güneşi

Arada gece tenli bulut.

Yeşile uzanan ruhumun

Gençliğinde şarkıkar

Dudaklarımda öykü sabrı

Sevinç koşturan

Biliyorum

Tonu yok sesimin

Kestane közlerinden başka

Gözbebeğimde en hası ışığın

sarı çocuğu

Yıldız yağdı avuçlarına

Dünyayı bir akşamüstü

Yapraklı şiirlerde kanadım

Parmaklarımın arasında kuytu bir balkon

Yaralı gül’ün gizem kokusu

Göm başımı bahçelere

Uzaktaki şehri

Derin çadırların kalbinde büyür zaman

Uyumuyor olmalı karanlığın nehrinde

mavi kirpikli ay

Saçlarımın beyazında

Öyle özgür

Öyle güzel

İnsan diyorum,

İnandığına kanar,çocukluğuna

İnsan

Dünyanın hududundaki ırmaklara

Sis yağan pencerenin aşk damarlarında

Mutlaka görmek istiyorum

Sessizliğin ölümünü

Uçurum bir rüzgarla geçerek

Uyumak istiyorum ellerimi

Gökyüzü kadar temiz