Kibir

Siyah matemleri,

beyaz ümitleri,

kırmızı sevgileri,

mor pişmanlık emarelerini

yeşil gelenekleri hortlanırken...

çocukken...

ürkerdik karanlıktan,

yeşille titrerdik,

beyazı severdik.

kırmızıyla bütünleşir,

moru hiiç bilmezdik.

Büyüdük...

Beyaza hasret hislerimizi

morla gölgeledikçe

sevmeye başladık geceleri.

Kırmızıları yok etttikçe

yeşili unuttuk sanki.

Ne değişti ki?

Zaman mı?devran mı?

Hiçbiri.

Bizi değiştiren kibrimizdi.