Kime Sustun

Kim öğretti şair

İçimde ki acının resmini çizmeyi?

İçini, dışına taşıran öfke, kulaç atarken

Yüreğini oyan bıçağı el yordamıyla itip

İki dudak arasına çivilerken söz düğümünü

Kocaman bir uçuruma düşüşünde

İnce bir ipin uçunda sallanmayı

Kim öğretti?

Otuz iki tomurcuk gülün dalından koparılmasına

Mavinin kefenlenmesine

Hüngür hüngür ağlamak varken

İçine ağlamayı

Dilini kanatmayı

Sesini boğmayı

Hangi zaman öğretti?

Acını sarmaladığın şiirlerle

Avaz avaz sessiz bağırdın da ne oldu?

Hangi yarana merhem çaldı

Ya da halden anlamayana anlatabildin mi seni?

Yıkımına sebep acının richter'ini bilebildin mi?

Şimdi sırası hiç değil

Acı eşiğim düşük

Solumun sızısı, aklımı ve bedenimi ezerken

Nasıl anlatabilirim beni

Hem öyle yorgunum ki

Hem de çok kırgın!

Var git bee!

Yolumu kesen öfke

İçimi üşüten rüzgâr

Yüreğimin acısını, karanlığa düğümleyen

Geceyi yaran çığlığımda

Gözlerini asıp üç, beş satıra

Hecelerin kıvraklığına aldırmadan

Hangi çaresizliğe kızdın?

Kime sustun

Kime kızdın

Halden bilmeze mi

İnsanlığını unutana mı

Yoksa kendine mi şair?