Kimliksiz Bir Mevsim

ı

salkım yıldız bir gece

gecenin devrik kirpiğinde şiir

şiirin esmer teninde devasa bir hüzün

hüznün kılcallarında s e n

hep s e n…

yine cehennemindeyim

ay kümbetlerinden uluyor kahrım

izbe bir inzivanın cam kenarında

seni unutmaya çabalıyorum

kurşunu bitmiş bir silah gibi umarsız

eşini kaybetmiş bir çorap gibi yalnızım

bölük pörçük şiirlerle yasını tutuyorum yetim sevdamın

acıyla baş etmeyi öğrendim derken

ah nasılda acı çekiyorum

ıı

kimliksiz bir mevsimdin

sana kavuşmaya hangi mumu yaksam rüzgarınla söndürürdün

azı karar çoğu zarar deyip

temcit pilavı gibi hep aynı minvalde sunardın aşkı

ne zaman bir adım yaklaşsam sana

Zülkarneyn’den kalma duvarlar örerdin yetim sevdama

ne zaman senli bir düşe dalsam

karanlık sularında boğulurdum

yar değil, yabancıydın

aşkın kuş sütü eksik sofrasında aç biilaç bırakıp beni

s u s a r d ı n

bir sigarayı kül tablasında ezercesine

s u s a r d ı n

ııı

sonradan anladım…

saklayacak çok şeyi olan çok susuyor

nasıl aynı sevmiyorsa herkes

aynı beklemiyor

tıpkı ölüm gibi

aşklarda birbirine benzemiyor

sonradan anladım…

bitti demekle aşk bitmiyor.