Kimliksizliğimden

Kim olduğumu sorma bana adam !

adımın harfleriyle yorma kendini

yüzüm bile yabancıyken benim kendime

aldanma cümlelere sığmayan tanıdık gelen hasrete

tüketme nefesini

anlamsızlığıyla düğümle diline tüm şiirlerimi

kimliksizliğimle sessiz bir alfabeye göm beni...

Bilmek istemezsin adam !

içimdeki masum çocukla birlikte

bu şehrin sokaklarına

kaç kez diri diri gömüldüğümü ...

avuçlarımdan kayıp giden bir hayat

dudaklarımda terkedilmişliğin acısıyla

kaç mezar kazdığımı içimin derinlerine

kaç kat toprak attığımı kaderimin üzerine...

Uzak dur benden adam !

en az senin şehrin kadar yaralı

en az gözlerin kadar uykusuzum ben...

-'sarıl rutubet kokan yüreğime' ....diyecek kadar yalnız

-'tut çıkar burdan beni ' ... yalvaracak kadar ölümün eşiğindeyim ben !

sekiz.eylül.ikibinonyedi