Kimliksizliğin Kimliğim

Kimseliksiz söndürdü kaybolmuş gerçeği

Aitliğiyle kalabalığın koynuna karışıp

Aldı mı kalan hatıra kırıntılarını

Azık niyetine dolanır dilinde

Sözcük ardiyesinden ...

Aşk kimdi?

Aitlik mi?

Kayboluş mu?

Gerçeği kimseliksiz söndürdü kaybolmuşluğuyla

Hezeyan heyelanlarında düşürülmüş aşkı

Şizofrenliğinde tutulmuş sanrılı sancılara

Parçalanmaya başlamış çorak sevdalar...

Çığlık kayalıklarından savrulmuşçasına

Aşk neydi?

Kimseliksiz mi?

Gülümsemeler mi?

Gerçeği söndürdü kaybolmuşluğu

Hayata kanıklığından sıkılmış

Özgürlüğün hasretinde bul/anmış

Mutluluğa can alıcı anında tutunup

Bıraktı yürek eyyam akımında ağlama işini...

Kapıldı vaktine...

Söndürdü gerçeği kaybolmuş kimseliksiz...