Kimse Yok Mu

geliyorum

ben

gidiyorum

sen

ortalama düş terazisinde sıkışıyor zaman

şimdi içimde kimsesiz bir akşam

ah boş sayfalar dolusu

hiç durmadan aksam aksam

ve sana söyleyemediklerimi

kulağına bir iki üç fısıldasam

sesinden umut içtiğim

ellerinden şiir giyindiğim

aklına düşen kimliğim

küsersem

parmaklarımı sen çöz yine

unutulmuş tenim

yeniden festival olsun göğsünde

öğrendim

her suskunluk ölüm değildir

ve sensizlik mutlak biçimde seste gizlidir

geliyorum

tuz

gidiyorum

buz

kimse yok mu

aşkla sabırla ve onurla

bizden yana

derken

avuçlarımda bekleyen o martı sensin

şaşır şiir hakkındır...