Kimsesiz İnsanlar
KİMSESİZ İNSANLAR
Sokakta kalan insanları görünce hep yutkunurum
İçime bir acı giriyor,kan tükürüyorum kan
Kimse yok mu bir ben mi görüyorum bu insanları
Adamın biri parkta pantolununu çıkarttıp yastık yaptı
o an dünya ....yüreğim yerinden koptu
çaresizdim kahrolası bende de yoktu
bir şey yapmak isteyip de yapamamanın verdiği ızdırapla baktım
ağladım,
her zaman ki sesiz göz yaşlarımı akıtıyordum döşüme
bakınıyorum
hiç kimse fark etmiyor o adamı
bir benim gözlerim mi görüyor acıtıyor canımı
yoksa bende mi kimsesizim
ondan mı o insanlar
bir ok gibi saplanıyor kalbime
ne anam ne babam ne kardeşlerim varmış
öyle mutsuzum ki
bazen koca dünyada yapayalnız olduğumu hissediyorum
bazen kendimi bile terk edip uzaktan yok oluşumu seyretmek istiyorum
kendi kendimle yapamıyorum
kimsesizlik ne kadar zormuş anlıyorum o insanları acıyor canım
ağlıyorum..
Bir şey yapmak istiyorum yapamıyorum
bu dünyayı terk etmek en doğrusu bilemiyorum......
''İnsanlar insan olmayı öğrenseler acı çekmez insanlar''