Kiralık

ışığı söndürülmüş odanın boy aynasında kaldı mutluluk

son kez bakılan her şey gibi ölümüne başladı yalnızlık

çivileri çakılı bir tabut gibi indi merdivenlerden

topraklar nasıl dökülürse terk edilmiş birinin üzerine

öylesine dönüşsüz uzaklaştı geride kalan sevgiliden

sen benim ışığımsın, derdi daha bir gün evvelinde

şaşkındı, ağlıyordu, neden diye sormadan giderken

herkesin baktığı, ama sadece onun görebildiği bir şey vardı

aşk pansiyonunun beşinci odasının penceresine 'kiralık' yazıyordu...