Kiremit

Bir ben beni ölüyor

Bir ben de beni terkediyor varolduğum yere...

Aynı şeyi yaşıyor cürmüm

Kalk otuzüç bahar

Umut kalaylı hayanın dibini tutan

Atuf beyitli canhıraş sözler

Dem-saz gölgesinde çınarlık hissiyat

içime yıkılan dehun dağların

Lev gözlü yarası

Yine hep aynı gecelere siyahı konuşuyorsun

Atlamıştık oysa merdivenleri duvarlarca

Belleyip bir oyunun kınını

Ki,

Kılıcında riske atılmayacak ip in ucunda

Ah u zar gönlüme ateş

Gül sabrı omzun dikleşen yokuşuna

Ömür diye serilen kilimin birbirine karışan ter renkleri

Bahar ırmağıyla tenime akan çukur

Ve yüzümde baskısı suretin

Biraz,

Ayışığı kadar mum istiyorum

Karanlığa..

Çeşme başında duran kuşlar

iki dudak arasına ne söylerse

Zayıf ve çıplak ayakların yalnızlığı olur zaman

Soğuk işler

Ben,kiremitleri yerleştirdikçe çatılara doğru.

Ve dahası gök konuşur

Dahası hiçbirşey eksikliğe

Avuçlarıma bakan elma gibiydi turuncu

inanmışlığın ürünüydü bereket sofrasında aşk

Ruh içine sıkışan benleri yaşamak tekliğime

iyi olmasını beklediğim yarada gözucu

Lakin,

Şu eşiğe çıkartılan siyah montlu duvar

Saçmaca duruyor

Hem geçen zamana bakınca

Kalbi-i imtihana