Kırgın Gece

Tam karanlık değildi

puslu bir kuytuda gölge bulan çırılçıplak yalnızlık

diz çöktürdü göz kapaklarıma tutuşan duvarlara ve göğe karşı

göz göze geldik derdimin duvarında çiy tanesi gibi gülümsemelerle.

Yaklaşan güneşin altına serilip giden yoldaydı içime eriyen gözlerin

ve göğü bezeyen düşlerle uzayıp gittin yeni uyanan patikada

bir sokak lambasının dağınık saçlarına karışıp.

Ne söyledimse senin için

gözlerinde hep sonsuz bir yalnızlık oldu

ve bitip tükenmeyen yalnızlığımız gölge değirmenlerinde öğütülüp

gök kırpıntılarına karıştı.

Derinliklere düşüyor şimdi isimsiz görüntün

yağmurdan bir yüzle

çiyin avuntusu olmak varken...