Kırgınlık Kitabesi

Ufka gözleri kısıp

Yağmur yağmur bakmakmış

Anladım ki sevda dedikleri

Bir kırgınlık kitabesi yazılıyken çehremde

Otuzu deviren yaşımla

Suskunluğumun

Anlatmak istedikleri

Satır satır kazılıyken çehremde

Gem tutmaz bir hışımla

Dertlerim,

Kirpiklerimden başıboş aksa ne çıkar

Sana ithaf edilen tüm şiirler

Tüm şarkılar

Bir muhabbet bestesiydi hani

Damla damla

Gözyaşı şişelerinde unutup visali

Ellerim ellerinsiz kaldıktan sonra

Apansız kuşatıp

Derdest eyleyip beni

Kızıl yalımıyla yakan kor misali

Bu gidiş canı tenden aldıktan sonra

Mızrabım,

Kırık saza, esrik esrik baksa ne çıkar

Gri bir günün arefesi miydi

Yoksa ertesi mi

Vuslatı indirmemek üzere kaldırdı,

En yüksek rafa

Belki de gönül eyleyerek

Harap olan yüreğin

Bir daha onmayacağını bile bile

Her adımda sevinç

Her adımda gülücükler dağıtıp etrafa

Mutlululuk ezgileri söyleyerek

Kalbimin orta yerine

Çöreklenmiş firak ile

Yar giderken,

Saçlarına kırmızı güller taksa ne çıkar

Ardına bakmadan,

Silik bir iz dahi bırakmadan

Gittiği yerden gel dese de,

Sanmasın yanına gelirim

Gönlüme duvar duvar

Elemden şehirler kuran

Istırabın içine,

Düştükçe , görünmez olur dibi

Bu, tarihsiz,

Hatta tarifsiz bir yazgıdır bilirim

Çıkmayan düşlerin,

Çıkmaz sokaklarında her an

Boncuk boncuk dağılan

Kehribar bir tesbih gibi

Kaybolan bakışları,

Beni ölümüne yaksa ne çıkar