Kırışık Gömlek

​*

Zifiri dikişlerle dikildi bu mintan

İğnesi kederden

Ìpliği geceden

Yakasında düğümlenmiş bir suskunluk

Düğmeleri,..

Kopup giden birer ümit

Astarı hasrettir

Ìlmiği sessiz veda

Giyen bilir ancak

Anlatılmaz bu nida

​Her tenime değdiğinde

Eski yaralar sızım sızım kanıyor

Adımlarım yoruluyor

Omuzlarımda Dünya'nın ağırlığı

Ya bu gömlek

Haddinden fazla geniş bana

Ya da ben

Acının içinde ufaldım iyice

​Soyunup dökünsem de

Ne fayda

Ruhu terk etmiyor o soğuk izi

Gece sustuğunda bile

Ìçimde konuşur bu kumaş

Her lifinde bir hatıra

Her katında yarım kalmış bir dua

Ve ben,..

Acının sesini dinleye dinleye

Kendime biraz daha yaklaşırım

Sessizlikte büyür bu yankı

Adımı unutur, acıyı ezberlerim

Zamanın eli yetmiyor bu kumaşa

Hangi Güneş dokunsa

Yine de kırışık

Herkes “alışılır” diyor

Oysa bilmezler

Acı bir alışkanlık değil

Gövdede bir ömür taşınan yüktür

​Belki bir gün rüzgâra asarım

Gözyaşlarım uçup gitsin diye boşluğa

Gölgesi bile ağır gelirken toprağa

İnsan bazen kendi acısına sığınaktır

O gömlek,..

Hem evi, hem zırhıdır

​İnsanla birlikte eskir bu kumaş

Ve ruhun,..

Son nefesine kadar sırdaşı olur

VE insanla birlikte ölür

sevay