Kır(ı)k

40. Yaşıma saygıyla...

....

Sarı yapraklar süpürüyor sokağını,

Pencerende inceden bir yağmur.

Aynada (s)olgun bir yüz görmeye başlıyorsun.

Çarpık bir gülümseme yapışıyor dudaklarına.

Sonra gözyaşlarından

utanmamanı öğretiyor sana hayat.

Ve hâlâ içindeki çocuğu yaşadığını sanıyorsun

kırışık alnın, seyrekleşen saçlarınla.

Dizlerin tutmamaya başlıyor

kısa bir yolun ikinci yarısında.

Her şeye geç kaldığını anlıyorsun birdenbire.

Elleri hala kuzguni

yüzünü sıyıran fırtınaların.

Dokunuşları ateşten bir damla

saçlarında kar tanelerinin.

…

Gece daha erken çöküyor pencerene.

Kalın bir kitabın son sayfalarında kayboluyorsun.

Kuşları sevmeyi öğreniyorsun

gökyüzüne dalıp dalıp.

Çıkmaz sokaklara dönüyor yürüdüğün tüm yollar.

Yıllara yenildiğini anlıyorsun sonra

gerçekleri yüzüne vuran bir aynanın

tam karşısında.

…

Bir denizin kıyısında yitiriyorsun bütün mavilerini.

Dalga dalga dökülüyorsun anılarından.

Kaybolmuş bir çocuk gibi sığınıyorsun

yıkık bir kentin kucağına.

Şarkılar bir (b)aşka çalıyor radyoda,

okuduğun şiirler

kağıtta durduğu gibi

durmuyor öyle durgun.

Yakıyor gözlerini dizeler harf harf.

Bir ikindi sonrası

(z)amansız yağan bir yağmura benziyorsun.

...

‘’Hey Garson, bakar mısın?’’ diyorsun.

Bana bir hayat… şekersiz olsun.

Biraz umuda benzesin tadı içeceklerin.

İçindeki sancıya

bir kavalye istiyorsun maestrodan.

Yaşın kır(ı)k.

Ve

/Artık dans edebilirsin tangosunda

kalan günlerinin/

‘’Gördün göreceğini ömrüm

Burdan öte bir şey yok ,

Topla hatıraları,

bundan sonrası yalan.’’ diyorsun.

Sonra

Her şeyden vazgeçip ansızın ,

ceketini alıyorsun,

bilmediğin bir yerlere götürüyor seni ayakların.

Değil midir ki her gidiş bir vazgeçiştir

Her vazgeçiş

kuru bir yaprak gibi düşmektir

kendi dalından.

Düşünce anlıyorsun…

Aylardan hüzün….

Mevsim hep Sonbahar.

Sonra

Boynu bükük geçmişine

kırık bir kalple

teşekkür ediyorsun.

.....

İstmayıs