Kırık Kalpler

el kırık kalp kırık kalem kırık

gönül hayli bir kırık.

ağlıyor gözler

mehtabın doğduğu gece

ben dertleştim yıldızlarla rüzgar ılık esince.

dağları aşamadım

dertlerimi yazdım duvarlara

güneş bana ben güneşe küskün

yine canlandı anılar kalpte sızı

duyamadım kalp atışlarımı.

sırdaşım oldu yıldızlar

hüznümü doladım içime

karanlıktı dötyanım yazamadım adını

kalem bana küskün ben kaleme.

ümidim vardı belkide son nefesimdin

buğulu baksada gözler

gökte yıldız hep aynı yıldız

anlatır her şeyi usulca kayboluşlar.

uzaklarda sesin gelir

masal düştü içime

vuslatı beklemem yakarım kağıt ile kalemi

kalp kırık ise neylerim deniz ile deryayı...

06/02/2012