Kırık Kilit

Düşlerim kendi eliyle boğarken bedenimi

Ağrıyan sancılı göğsümde ,tükenen umudum sızlıyor...

Geceler boyu süren yalnızlığın meskeni benim

Yırtılan zamanın kırıntısı damlarken avuçlarıma

Sürgüne uğrayan üç kuruşluk sevdamın kalıntısı

Sonundayım biriken çürümüş hayallerimin

Kahrolası ömür tükeniyor..

Hangi yaştayım biliyor musun?

Yüzümün yere düştüğü,

Ruhumun kanadığı ,

Yani içimde ki aslında çocuğun öldüğü..

Diz boyu sularda boğulduğum yaştayım..

Düştün mü semanın damlalarından aşağı?

Kalmazmış pekte yazacak birşey ..

Yanıldım oysa ki ;

Yağmurlarda yıkarken mısraları

Vatansız kalırken düşlerim

Geçmeyecek bir teselli benim ki;

Sığmayan göklerime ...

İzi değermiş sözlerin cümlelere

Bahçesi olmayan bir bahar kaldı geriye

Yanmaya yüz tutmuş yıllar kaldı geriye

Soğuk bir veda benim ki üşüyen her satırda

Sandıklara saklanan kırık kilitli bir veda

Gerçekler acıtıyor tam da sınandığım yerden

Değmiyor bir türlü geçmiyor

Zaman en diplerde isyan ederken

Su gibi akıp giden yaşayamadıklarım..

Bulduğumu sanarken kaybettigim tüm yollar

Çıkmıyor sana ..

Bel ki geçte olsa göz yaşlarımı bıraktım geriye,

Yüzüne su diye çarparken süzülsün öylece..

Susmasaydı oysa bulutlar

Dile gelirdi bel ki de

Uçurumun dibinden yazıyorum

Kilidi kırık bir sandığa hapsettim,

Bizden geriye ne kaldıysa ...

Ne kaldıysa işte.