Kırık Pişmanlıklara Düşkünüm
Benim cam kırıklarım var
Sizin görmediğiniz tonlarca
hunharca kırıp döktüğüm kristaller
Her seferinde yeter dediğim
ama hâkim olamadığım o ilkel benlik
kudurmuş, acımasız!
Dizginlerini koparıp kaçan deli bir aygır
önüne geleni yıkıp geçen
Her yer kırık dökük
her yer paramparça
Geriye dönüp baktığımda
keskin bir jilet gibi batan
cam kırıklarım
ayaklarım, ellerim, tüm bedenim
sızım sızım akan koyu kan şelalesi
ve peşimi bırakmayan takıntılı bir gölge gibi
durmaksızın büyüyen boğucu bir pişmanlık
her yüzleşmede kafamı çevirip kaçtığım
ama her saniye benimle yürüyen
arkamdan alaycı ıslıklar çalan
küstah bir sırdaş
Benim cam kırıklarım var
bilemeyeceğiniz kadar çok
Düşürdüklerim, fırlattıklarım — hepsi toz buz
Hepsini koruduğumu sanmıştım
en sevdiklerim
uğruna ölürüm dediklerim
ah o içimdeki ilkel benlik
o bir anda şimşek gibi çakan öfke
Aynı haltların dönüp duran çemberinde
bilmeden ansızın oldu deyip
aslında hep bildiğim hatalara
hep bildiğim acılara düşkünlüğüm
Cam kırıklarım
Can yanıklarım
Kırık pişmanlıklarım
(ilham verenler: Erich Fromm ve Şebnem Ferah)