Kırık Saatler Manifestosu

zaman

yorgun bir yolcu gibi

bileklerime dolanıyor

her tik-tak

sanki eski bir mahkûmun

son nefesi

duvarlardaki bozuk saatler

sonbahar yaprakları gibi

dökülüyor

ve ben

varoluşun dikenli yolunda

rüzgârın yönünü değiştiren

bir fırtına gibi

çeviriyorum tersine

durağanlığın çürük zeminini

düşüncelerim

sisle kaplı bir vadi

sessizlikle mühürlenmiş bir çığlık

saatin kanayan nabzı

kendi izini takip eden kurtlar gibi

hem av

hem avcı

sanki sürü bilincinin yankısı

tanrı

bir boş çerçevede unutulmuş

fırça darbesi

inancın bireysel monoloğu

renklerin suskunluğunda kaybolmuş

itaatin steril kokusu

toplum

düzenin plastik yüzlü

çoğul kukla tiyatrosu

ipler görünmez

ama gergin

her hareket

bir başka elin yankısı

sorgu

sistemin arka bahçesinde gömülü bir ceset

a/normalliğin dikenli tacı

ben ise

bir yıldızın ölümüyle doğmuş kara delik

ışığı değil

sindire sindire

sessizliği yutuyorum

dilime zincir vurulmuş

kelimeler artık sadece dekor

ve içimde yankılanan tek şey

dikte edilen düzenin kaotik çığlığı

görünmeyen zincirlerimi kırarken

bileklerimdeki izleri kutsuyorum

Utku Aksu 02.09.2025 Detmold 00:15