Kırıntılar

Uzun yollara çıktım

Elimde asa

Baktığım her yerde

Gözlerime kan bulaştı

Bu mudur sevginin ruhu

Elim hep kelepçeli

Terkedilmiş bir şehirim

Dumanlar çıkmaz külümden

Özümü sana verdim biliyorsun

Yüzümü sürsem toprağa

Boğulurum nefesimden

Haydi uçur beni

Kanatları olmayan bir gökte

Çalınmış coğrafyanın havası

Şimdi kaburgam eksik

Hayalimin kayıp öznesi

Ben hep martı olmak isterdim

Onların yaşamını bilmeden

İnsan hep uzaklara mı gider

Kendi bütünlüğüne varmadan

Kırdım attım tesbihimi

içimde büyüttüğüm totem

Yarınımı hep ben hazırlarım

Kutsal bir yalanla

Kumdan kaleler

İkiye bölünür nefesim

Zikrim korkular efsanesi

Bir amentü okurum

Kanımı zehirler nefesim

Sonra bir çocuk olurum

Hükümler büyümeden içimde

Misketlerimi düne saklarım

Yarınlar siler gençliğimi

Ah güneşin kızı

Seni de unutturdu zaman

Setler çekildi üzerine

Mavi gözümdeki kelebek

Tabiatı özüme düşüren

Mumyalattım kalbime

Değerini zaman da bilir.