Kirpiğe Savruk Uçmak

sendin sendeleyen hayatın

kırık dökük koltuk değneği

benimse ayaklarım yoktu

senin ellerin

bir pazar günü

dünya ile ilgili

ipliğimi sattım

o yüzden

iplemiyor

şiir yazıyorum

bazıları

hikaye

yada

yazıyorsun!

diyor

ipi koparsam

bağlıyız yulara

tok tutulmanın sayesinde

açız dünya

her düşe yol alıyor sarkaç

kendime takıldı yüzde

derin ize halatım

yeni kopmuş

sahilden hayatım

çalkalanıyoruz dehlizinde

kabuğumuz kalınlaşır

darbe almakta tekne

dar ağaca yaslı artık sicilim

benzimde densiz denizim

ferde çekildi fenerden

istedim uçmak

sicim akacak yanaktan

beni bu yanmalar...

k(s)avuracak