Kış Güneşi

akıyor zaman

yağıyor kar, kankırmızı

kapatıyor etin ve kemiğin yüzünü

insanın gülüşünü... karanlığa astığımdan beri

külünü atıyor yıldızlar...gir içeri!

ölüm almasın seni..

.

hep uyarmıştım, iki yüzlüdür insan

iki yüzlü dünya gibi...

riyakar giden bir havada

sözümün gamzesine dolan su

boğar seni...dalma içeri! ..

bana kalsa asır edeceğim üç günlük ömrü

lakin

hazırlık başka tarafa(!)

başka tarafta kendimi bitirdiğim

o kadar belli ki! ..

ey bir öpüş uğruna

rahmime düşen bebek

sevişmelere, kandırılmalara, bir de savaşa dair

sana hesap vermeliyim şimdi

lütfen

masal dinler gibi dinle beni!

her hayat

kan ve tuz taşır ölüme ya

sen yine de

katlan ve soluklan haydi! .

unutma!..

zahiri bir resimdir yaşamak

aldan ve bak!

nasıl okuyor zamanı, saatin tıkırtısı

ve inanmazsın belki

yeniden şekilleniyor kar....apak...

ne var ki

ısıtmıyor insanı kış güneşi...