Kış Telaşı

- saklandığımda kendimden, ödünç değildi

sana çizilen

kelimeler -

sıkıca sarıldığım zamanın

perdelerine

ardımdaki ışıksız aydınlık

ben yakmadım o mumları

hep gittiğinde ki mahur yansımalar

yüreğimin eşkaline sarılınca hüznün satır başları

önce kalem vazgeçti

sonra ben

asırlık yokluklar biriktirdim içime

öyle doldum ki velhasıl

şehir daraldı

ben sokuldum kucağıma

yok

öyle ısınılacak gibi değil

ayaklarımda kış telaşı

nereye tutunsam ellerim yanıyor ayazdan

soğur mu bu kadar sarnıçların kulpları

üşür mü temmuz

kuşlar çıplak

gelincikler üryan

bu ses ne o zaman

bu erken doğan poyraz

atkımı ver anne

bir de mor hırkamı

varsın naftalin koksun mevsim

iklim değişecek belli

yine göç etti

çekirgenin sesleri

bir boynu kırılan başaklar kaldı

bir de yazılmamış şiirler

dilerse tünesin artık

şehrin bacalarına zamansız duman

nasılsa aylardan yine hazan....