Kışa Zon

Şehirleri sulandıran

Yalnız mı bahar

Ve benim karanlık her dem gördüğüm

Bir seranat değil bu çığlıklar

Ressamların o bilindik şarkılarından

Sesler, ansızın bir çığlıktır

Çoğalır durur tablolardan

Büsbütün yitiririm kendimi

Eskiler yaşanırmış en baştan:

Diyor bir şair, uzaklara dalarak,

Meğer pusu kurmuşlar bize

Oysa hiç geçmedik o sokaktan

Bu vapura hiç binmedik

Islığım kalmış izbe köşelerde

Adımlarım çınlar durur yeniden;

Yazdığım tüm şiirlerde,

Bir ben miyim derim:

Gün doğumlarına yenik

Gecelere uykusuz gözlerim

Yalnızlığa meftun

İnsanlığa gücenik...

Sonra satırlar ve resimler karışır

Yeniden çizilir uçurumlar

Savrulur gider rüzgarda

Renkler bir bir solar

Karsız kış,

Bulutsuz yağmur...

Giderim giderim

Yönümü bilmeden

Olmayan istasyona biletim,

Tatmadığım bir ömre nefesim karışır!