Kıyamet İncisi

ferzâne sordu lisan-ı kâl ile;

neydi vefa ufkunun üss-ül esâsı?

ferd-i ferid konuştu lisan-ı hâl ile;

o buralarda yetişen bir çiçek değil

bir başka âlemin yankısında seyelan

bir başka iklimin sükutunda sereyan

başka bir cihanın sedası

ah o süprem erdemler

başka dünyaların sezâsı

İnleyen bir lakrimozanın kadansı gibi sustu kıyametBir oyuncaktan sızan dua gibi süzüldüm göklere,

Ey ninnisiz beşikler, masumiyetin küflü tabutları

Ey seciyelerin tırnakları siyanözlü intihar kuzgunları,

Ey düşüşün ve dekadansın hüzünfezâ kanzonları

Nice tanrılar gömülüdür kırık yankılı bedenlerinize

Söz çürüyor, sükût bile küfrediyor dizelerinize

Ve utanç, devrik melekler örüyor tenhalarda perçemlerinize.

Bense vahşi ve dipsiz kanyonların dibinde

Arzın rakkasına takılı buzlu bir saat gibiydi gözlerim,

Hokusai dalgasında boğulurken hezeyanlı hayallerim

Gecenin kaşmir nazarlı sermest perdelerinde

Siyah eldivenle bestelenmiş mor bir eleji tınlarken

Kudüs’te kan rengi bir kumruda unuttum kendimi

Cümlelerim sarı çöl aynalarıydı, avucumda kıyamet incisi

Kelimelerimin örsünde dövülüyordu zaman beyhudenin terinden,

Kalbim bir madonna viyolasında çatlayan kehanetle teklerken,

Tahammülfersa fraktallerden seken çocuk gülüşlerindeydi ellerim,

Luizan bir ikonayla ölüm damarlarımda seğirtirken.

Parçalanmış vitraylar gibi dökülüyor yüzyıllar,

Camdan bir çığlıktı şehir - aynalarda dövünen inkâr,

Bense arzın merkezine çakılı bir çığlık yolcusu

dilden geçen şebreng trenin camına yazılı flu bir dua,

raylar boyunca hiç okunmayan,

dokularımda taşlanmış suretler var tenimin ezanlarından

Ve kıvılcımlı gözlerde seyelan trajik bir hülya

Personamda çağlıyor kıyısız ummanlarda pusulasızlıklar

Her yön, bir kadının göz çukurunda epik bir rüzgâr

her parmak ucu, bir başka feleğin sırfeşan neferleri

Aşkefzâ bir viyolün arşesinde intihar eden notalar

ve bir çocuğun iç çekişiyle çatlayan evren küreleri

Kozmik perdeye düşen son fortissimoyla sarsılırlar,

Kanıma mühürlü seherler susturuyor melekleri

suskunluk diz çökmüştür şimdi filister mihraplarda

Tanrı’nın önünde boğmuştur süprem kelimeleri

Merhamet şimdi bir arka sokak tiryakisi-

paslı bir çakı gibi unutulmuş.

Sefil bir çocuk saklanıyor çöplerde;

gözkapaklarında semalar kurumuş

Sustalı duvarlar vardır kentlerde, rüyalarında kanlı epigramlar

Kefen dikişiyle susturulmuş feryatlar

Saatler kör bir jön prömiye gibi düşüyor tenhasına zamanın,

Ruhumda terkedilmiş tren garları: camları öksüren hatıralar

Aynalarda kendime rastlamıyorum artık

Cam kırıkları gibi konuşur, haykırır nekropollerde her mezarlık

Zemherinin alnında kan lekesiyle açan iğde çiçekleri gibi

Mezarından çıkarılıp darağacında tekrar ipe çekilen

Deklase bir erdemin gözlerinde yanıp sönüyor insanlık.

Parmaklarımdan dökülen gözyaşı rölyefli zaman kehribarları,

Ve kelimelerin Dona Sophia’nın mezar taşında intiharı,

Pentagram çivili yalnızlıklarda kıyamet reçeteleri tütüyor

Bir melankoli atlası çizer göklerin kanayan haritası

Hepsi de sonsuzluk fezalarına kopan çığlıkların mirası.

Kâinata dargın bir lânetin izmaritidir insan,

Yumrukladığı aynalarda kendi ilâhını doğurup öldürüyor

Ve kader oyuncak bir tabancayla beni alnımdan öpüyor

Gültekin Avcı

İzmir, 2020