Kıyamet...

Oğul?

İçime çivi paslı sevinçlerim

Ruhumun elbisesini sıyırıp

Saplanırken azgın bir dalganın masum köpüğüne

Şafağın karnını söken kirli güneş

Camıma balçığını sıvıyor

Sabaha açılıyor uçlarına kırgınlık birikmiş kirpiklerim

Arap çöllerinden kalma kurak rüzgârlar yüzümde

Göz yuvalarımda yalnızlığın sağdığı çürük süt

Hangi günlerimin yakasına sarılıp uyanmak istesem

Gün düşmeden koynuma

Ben düşüyorum çamur bulanmış küf kokulu karanlığa

Anne?

Yokluğunun kaçıncı asrıdır ki

Dağlar kadar büyük yüreğimde

Sensizliğe dair ekilecek bir tohumluk bile yer kalmadı

Hüznüm üşüyor yapışmış yaz aylarının yakasına

Anne?

Ağustos çiçeği gibi açtın bir yaz akşamı avuçlarıma

Cennet müjdesiydi kokun cehennem kederlerimi süpüren

Çerçevelerde tozlanmaya yüz tutmuş gülüşlerim

Yanağıma pamuk elleriyle tekrar kondurup

Gamzelerimde solan yıldızlara hayat veren

Ne zaman açlık sarsa dört bir yanını

Göğsümün uçuna konardı titreyen dudakların

Gözümden akan coşkulu okyanus içinde yeşerip

Gökyüzüne boy atışını izlediğim

Ey oğul?

Hangi ana bırakmak ister uçurumun kenarında

Yağmur olup dökülen evladını

Amansız gidişe gebe kaldım

Yoksa ısıtırdım gülü bile kurutan ayaz çalınmış hayallerini

Oğul?

Hani?

Hani seni kaybettiğim saray var ya

Şimdi harabe

Şimdi etim çürük

Şimdi gözümden akan yaş bile buruşuk

Bir tek acın eskimiyor

İnatla kozasından her yeni güne doğan kelebek gibi

-Sen- diye çarpan kalbimin üzerinde dolanıp

Adımlarımı uçurumlara bırakıyor

Anne?

Aynanın ardında dünyanın unuttuğu çocuk

Uzanıp merhem olmak istiyorum yaralarına

Öpmek istiyorum gözlerine dolan sancıları usulca

Ah tanrı?m

O da sen gibi

Ne zaman yanına gitmek istesem

Bir damla yaşını yere fırlatıp

Dizlerime sarılmış umudu kaydırıyor ayaklar altında

Ağzımın içine biriktirdiğim öyle güzel sözler vardı ki

Ne sen ne de o duydu

Lal kaldı dilim kalabalıklarda

Anne?

Yedi tepeli şehre sığmazdı içimde ki sevgin

Sağır bir serçenin dilinden huzuru dinlemek gibiydi

Dizlerime yaslanırken yel serinliğinde nefesin

Ne zaman keder bulaşsa suratına

Ciğerimi ellerimle söküp mendil niyetine silerdim

Ahh?

Hayatın yükü binmesin diye kuş kadar cılız omzuna

Ben sırtıma sarardım acıları umarsızca

Oğlum?

Allah?ın emri göğüs kafesime dayandığında

Sana canımı bıraktım mirasımdır unutma!

Sahip çık yüreğinin üstünde ağlayan çocuğuma

Ve bağır?

Sesin semaların kulağını çınlatsın

Gelecek duvağını takıp koşsun önünde pervasızca

Oğul...

Her şiirin imgesine mutluluklarımı gömüyorum

Zamanları dişlerimin arasında çiğneyip tükürüyorum

Ha gülmüşüm

Ha ölmüşüm

Ne fark eder ki fırtınanın bıraktığı izlerden sonra

Aç kurak bir ülkenin kimliğine bürünüp

İlk gün ki sesimle son kez haykırıyorum sana

Anne anlamıyorsun?

Topraktan gelmedim insan neslinin arasına

Geldiğim yere dönmek tek duam

Al artık beni rahminin arasına

Uzat kordonlarını umutlarımı bağlayayım sıkıca

Tekrar yaşama dönmek istiyorum

Etimiz üzerine biçilen ölüm bile çürüdü

Bıraktığın kıyametin ortasında